Spawadelka o elektrodzie weglowej Zwykle

Spawadełka o elektrodzie węglowej Zwykłe spawanie łukowe cienkich drucików lub. blaszek, sprawia trudności ze. względu na dużą powierzchnię w stosunku do objętości metalu, co przy bardzo wysokiej temperaturze łuku i swobodnym dostępie powietrza po- woduje utlenianie metalu i porowatość złącza. Dlatego do spa- wania cienkich drutów i blaszek stosuje się ręczne spawadełka elektryczne o małej mocy, które są tak zbudowane, aby tempe- ratura procesu spawania niewiele przekraczała temperaturę topie- nia metalu. Jedno z takich spawadełek to tzw. laska łukowa. Głównym elementem tego przyrządu jest elek- troda grafitowa A, umieszczona w pochwie grafitowej B; ta ostat- nia tkwi w rdzeniu stalowym C. Przedmiot spawany (np. drut i uszko końcówki) opiera o nasadkę G. Przez przesunięcie przycisku E wysuwa się elek dę A do zetknięcia z przedmiotem, gdzie ma powstać złącze; myka się wówczas obwód prądu dopływającego przewodami a rdzeń żelazny epod działaniem magnetycznym cewki zostaa wciągnięty do środka, elektroda zostaje odsunięta od przedmiot i powstaje łuk. Gazy i pary metalu wypełniające dziób chronią spoinę od dostępu powietrza. Po stopieniu końców łączonych dru- cików łuk gaśnie. Czas palenia się łuku wynosi 0,2-2 sek. Laska łukowa bywa stosowana również do lutowania twardego cienkich drutów i blaszek. Podobne zadania spełnia tzw. młoteczek. łukowy, którego zasadniczym elementem jest elektroda w postaci krążka Części łączone, np. 2 druciki skręcone w ten sposób, aby końce równo wystawały, chwyta się w szczypce E, które wraz z elek- trodą są włączone do transformatorka G tak małej mocy, że może być zasilany z sieci oświetleniowej, Gdy druciki dotkną elektro- dy A, wówczas zamyka się obwód prądu; prąd przepływa również przez cewkę magnetyczną F, która przyciąga sprężynę e, wskutek czego elektroda odrywa się od drucików i powstaje łuk, który nadtapia końce drucików i przy dalszym odchyleniu elektrody – gaśnie. Przerwanie prądu przerywa działanie magnesu F, elektro- da wraca do styku z drucikami i cykl się powtarza przy nie- ustannym ruchu wahadłowym elektrody. Ponieważ łuk wciąż zajarza się i gaśnie, ciepło niezbędne do stopienia drucików do- starczane jest niewielkimi porcjami, dostosowanymi do niewiel- kiej masy części łączonych. Gdy końce łączone stopią się tworząc „perełkę”, odsuwamy szczypce od elektrody. Za pomocą spawadełek elektrycznych można uzyskać połącze- nie takich metali, które są niespawalne i niezgrzewalne innymi np. drut aluminiowy ze stalowym uszkiem. Przy spa- drucików aluminiowych lepsze wyniki uzyskuje się stosu- elektrodę węglową z rdzeniem aluminiowym lub zawierającą . proszku aluminiowego. Pary aluminium tworzą atmo- przeciwdziałającą utlenieniu złącza. [więcej w: , , ]