Spawanie lukiem weglowym Poniewaz przy

Spawanie łukiem węglowym Ponieważ przy spawaniu łukiem węglowym wielka szybkość topienia metalu utrudnia dodawanie spoiwa, złącza przygotowuje się zazwyczaj w ten sposób, aby spoina mogła być utworzoi z samego metalu rodzimego. Gdy niezbędne jest do wanie spoiwa, układa się je wzdłuż rowka w postaci drutu l paska. Do spawania używa się prądu stałego; biegun ujemny jest na elektrodzie, napięcie robocze wynosi ok. 40 V. W celu ochrony metalu przed niekorzystnym wpływem powie- trza miejsce łączone pokrywa się topnikiem w postaci pasty (pro- szek rozrobiony z wodą). W skład topnika powinny wchodzić ma- teriały o własnościach jonizujących, (.;0 przeciwdziała „błądzeniu” łuku. Należy się liczyć z nawęglaniem metalu spoiny przez elek- trodę. Przy mechanicznym spawaniu łukiem krytym stosuje się topnik w postaci proszku. Jednym z częstszych zastosowań spa- wania łukiem węglowym jest łączenie blach miedzianych o nie- wielkich grubościach. Znacznie rzadziej stosowane jest spawanie łukowe przy. uży- u: dwóch elektrod węglowych lub grafitowych, między którymi arzy się łuk. W ten sposób otrzymuje się. palnik łukowy, którego palenie się jest niezależne od topienia metalu, jak przy spawaniu gazowym. Ta odmiana spawania elektrodami węglowymi znajduje zastosowanie przy napawaniu narzędzi twardymi stopami, np. bia- łym żeliwem, stalą wysokomanganową itp. [hasła pokrewne: , , ]