Spawanie atomowe . Chociaz spawanie.

Spawanie atomowe . Chociaż spawanie. atomowe jest naj starsze z metod spawania łu- kiem w osłonie gazowej, jednak ze względu na jego wysokie ko- szty eksploatacji nigdy się nie rozpowszechniło, a obecnię konku- ruje z nim z powodzeniem spawanie argonowe. W tej. sytuacji spawanie atomowe, po 40 latach dość ograniczonego stosowania wydaje się obecnie zupełnie zanikać. Przy spawaniu atomowym stosowany jest łuk jarzący się mię- dzy elektrodami .z wolframu, umieszczonymi w rurkach,. przez które do łuku doprowadza się wodór. Łuk pali się w osło- nie z wodoru. Przy przejściu przez łuk drobiny wodoru rozszcze- piają się na atomy, pochłaniając ciepło. W pobliżu spawanego przedmiotu atomy łączą się znów w drobiny, zwracając pobrane ciepło, wskutek czego temperatura w miejscu spawania wzrasta o ok. 500°C w porównaniu do zwykłego spawania łukowego. Przy napięciu 20-40 V (łuk „cichy”) zjawisko to występuje w mniej- szym stopniu; dopiero przy napięciu 60-100 V (łuk „dźwięczący” w kształcie podkowy) następuje znaczny wzrost temperatury. Palnik atomowy. Najpierw otwiera się dopływ wodoru, a na- stępnie zajarza się łuk; w przeciwnym razie elektrody mogłyby ulec spaleniu. Dzięki atmosferze ochronnej wodoru (który ulega spalaniu) wypalanie się składników metalu jest mniejsze niż przy spawaniu łukowym zwykłym; na skutek tego udaje. się bez trudności-spa- wać metale, których spawanie elektrodami otulonymi nie daje zadowalających wyników. Naprawa pękniętych narzędzi (frezy, piły itp.) lub ich napawanie (matryce itp.) w przypadku zużycia lub wykruszenia oraz spawanie stali wysokostopowych i nie- rdzewnych, kwaso- i ognioodpornych jest typowym zastosowa- niem tej metody. Wysokie napięcie zajarzania łuku (ok. 300 V) wymaga specjalnych środków ostrożności. Do grubości blachy 1 mm stosowana jest spoina I bez odstępu; od 1 do 5 mm – spoina I z odstępem 0,5-1,5 mm jednostronna (na podkładce) lub dwustronna; powyżej 5 mm grubości – spoina V lub U albo spoina dwustronna X lub podwójna U. Spoiny pa- chwinowe w złączu zakładkowym do 3 mm grubości mogą być wykonywane bez spoiwa. Chociaż temperatura topnienia wolframu (ok. 3450°C) jest niż- sza niż temperatura łuku, jednak dzięki chłodzeniu przez stru- mień wodoru i zużywanie się ciepła łuku na rozszczepianie czą- steczek wodoru, elektrody wolframowe zużywają się bar gzo po- woli. Przy niedostatecznym dopływie wodoru metal może ulec utle- nieniu, przy czym wzrasta zużycie elektrod. Przy nadmiernym strumieniu gazu metal staje się porowaty. Wodór, doprowadzany do płomienia pod ciśnieniem 0,05 do 0,1 atn, pobierany jest z butli o ciśnieniu 150 atn za pośrednic- twem reduktora i węża gumowego. Zamiast wodoru można sto- sować rozszczepiony amoniak, zawierający 25% azotu i 75% wodo- ru; urządzenie obejmuje wówczas dodatkowo aparat do rozszcze- piania amoniaku w obecności katalizatorów, przez podgrzewanie go do temp. 600-650°C. Zalety rozszczepionego amoniaku w po- równaniu z wodorem są następujące: mniejszy koszt, lepsze wa- runki bezpieczeństwa, niższe napięcie zajarzania łuku.• Wadą jest większe zużycie wolframu. [więcej w: , , ]