Spawanie argonowe Spawanie w oslonie

Spawanie argonowe Spawanie w osłonie z gazów szlachetnych jakby uzupełnia spa- wanie detowe, gdyż przedmiotem tej metody spawania są głów- nie stale wysokostopowe oraz metale lekkie: aluminium i jego stopy. Można oczywiście stosować też metodę spawania także do stali zwykłych, ze względu jednak na wysoką cenę gazów szla- chetnych byłoby to ekonomicznie nieuzasadnione. Osłona z gazów szlachetnych chroni łuk od dostępu powietrza i podwyższa jego temperaturę. Tlenki znajdujące się na powierz- chni metalu ulegają rozpyleniu (tzw. katodowe rozpylenie) przez zjonizowany gaz ochronny. Dzięki temu metale i stopy nieżelazne trudno spawalne przy użyciu elektrod otulonych można spawać w osłonie z gazów szlachetnych bez topników, używając gołego drutu jako spoiwa. Do tych metali należy aluminium i jego stopy, stale nierdzewne kwaso-i żaroodporne oraz inne stale stopowe, magnez i jego stopy, miedź i jej stopy (brązy), tytan i inne. Z ga- zów szlachetnych praktyczne zastosowanie znajduje argon i hel albo ich mieszaniny (czyste lub z nięwielką domieszką tlenu). W Polsce stosowany jest wyłącznie argon jako łatwiej dostęp- ny. (Argon otrzymuje się z powietrza jednocześnie z tlenem i azotem w procesie rektyfikacji ciekłego powietrza). Dlatego spa- wanie w. osłonie z gazów szlachetnych nazywamy spawaniem argonowym (zgodnie z PN-61M-69001); zależnie od rodzaju elek- trody rozróżniamy: spawanie argonowe E.W. (elektrodą wolframową) i spawanie argonowe E.T. (elektrodą topliwą). W pierwszym przypadku łuk jarzy się między elektrodą wolfra- mową i przedmiotem. Elektroda umieszczona jest w przewodzie, przez który dopływa do łuku strumień gazu szlachetnego Spawanie odbywa się bez dodawania spoiwa (cieńsze elemen- ty) lub z dodawaniem spoiwa, topionego w łuku jednocześnie z metalem rodzimym. Elektrody wolframowe wyrabiane są z czystego, sproszkowa- nego wolframu za pomocą spiekania w wysokich temperaturach w atmosferze wodoru. Stosowane są również elektrody wolfra- mowe z domieszką ok 1% dwutlenku toru (Th02), które mogą być obciążane o 25% wyższym natężeniem prądu w stosunku do elek- trod z czystego wolframu. Elektrody wolframowe torowane wol- niej się zużywają (o ok. 50%). [przypisy: , , ]